Υπεραστικό.

Συναυλιών συνέχεια. Μετά από του θεούληδες (τί πάει να πει ποιους θεούληδες), σειρά είχαν οι Γερμανοί long distance calling. Με πολύ φτηνό εισιτήριο -12€- 3 μπάντες στον πάντα φιλόξενο αλλά άθλιο 8ball. Τη βραδιά άνοιξαν οι Αθηναίοι πιτσιρικάδες we.own.the.sky, που παίξανε εξαιρετικά, και γενικά αφήσαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Σύντομα full length όπως μου είπαν 2 από τους 3 κιθαρίστες. Με τον τρίτο δε μίλησα, αλλά πιστεύω τα ίδια θα μου έλεγε.

Merchandise time, τσίμπησα το cd των sleepstream, και μια μπλούζα long distance calling που μου βγήκε μπλε.

Σκυτάλη στους Θεσσαλονικείς sleepstream. Όμορφοι ήχοι, κλασικές ποστ ροκ μανιέρες, τίποτα εξωφρενικό. Πιστεύω ότι λειτουργούν καλύτερα σπίτι με τα ακουστικά, παρά live. Όντας Θεσσαλονικείς είχαν το δικό τους fan base το οποίο και εγκατέλειψε το 8ball με το πέρας της εμφάνισης τους. Μια λέξη. Ντροπή. Σε παίρνουν οι άλλοι να ανοίξεις και εσύ μόλις τελειώνεις την κοπάνας; Συγκριτικά με τους we,own.the.sky που ταρακούνησαν το 8ball εμφανώς κατώτεροι.

Και μετά οι γερμανοί ποστ ροκάδες που δε θέλουν να τους χαρακτηρίζουν έτσι, αλλά πως να το κάνουμε, η μουσική τους είναι ότι πιο κοντά σε pelican έχω ακούσει, χωρίς τα πολλά ατμοσφαιρικά περάσματα των τελευταίων. Τα είπα και με τον ένα κιθαρίστα τους καθώς συγκατουρούσαμε. Καλό παιδί.

Στα της εμφάνισης τώρα, κανένα κεφάλι δεν έμεινε ακούνητο, μας πήραν και μας σήκωσαν. Με τα ριφ να πέφτουν βροχή, τα γερμανάκια είναι από τα καλύτερα συγκροτήματα στην πιάτσα αυτή την εποχή. Για του λόγου το αληθές, τσιμπήστε και το bootleg εδώ.

Και φύγαμε όλοι ευχαριστημένοι και χαρούμενοι...

Και αν νόμιζες ρε Μύξα ότι δε θα ασχοληθώ με την περίπτωση σου, είσαι γελασμένος.
Έτσι μου εμφανίστηκε το Σάββατο το πρωί...

Ξεκίνησε να ξυρίζει μόνος το κεφάλι, και δεν έφτανε πίσω οπότε ήρθε σε εμένα να τον τελειώσω. Και έκανα καλή δουλειά:

Και αυτά από αυτό το Σ/Κ. Τα λέμε το αργότερο την άλλη βδομάδα με τις εντυπώσεις από τις συναυλίες 2l8 σε Δράμα και 8ball.
:3epkano - sunrise for sophie (hans the reluctant wolf juggler)

Φαίδρα!

Ήμουν έξω από το 8ball όταν μου είπε η μάνα μου ότι πέθανε η Φαίδρα.
Η Φαίδρα ήταν ένα σκυλί που βρήκα στην εξώπορτα του σπιτιού μου τον Γενάρη του 2002. Η μάνα της της είχε γεννήσει λίγο παραπέρα από το σπίτι μου, κι αυτή ξεστράτισε μέσα στα χιόνια και βρέθηκε στην αυλή μου.

Και πως μπορούσα να αρνηθώ καταφύγιο σε αυτό το μούτρο; Με κοιτούσε και ήταν σαν να μου έλεγε "σε παρακαλώ, χρειάζομαι βοήθεια".

Ε; Γινόταν να μην την πάρουμε;

Και έτσι λοιπό η Φαίδρα έγινε το σκυλί μας, μεγάλωσε, γεννοβολούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα, έπαιζε, έκανε κάτι γαμάτα 360 στον αέρα από τη χαρά της όταν σε έβλεπε, και πάντα κουνούσε την ουρά της... Μια φορά, είχε μεθύσει κιόλας. Ποιος ξέρει ποια μαλακισμένα την πότισαν, αλλά είχε γυρίσει σπίτι σέρνοντας το κεφάλι... Πάνω από όλα η Φαίδρα απολάμβανε να ανεβαίνει στη σκεπή από το σπιτάκι της και να λιάζεται.

Όταν πήρα τον ulver, έπαψα να της δίνω και πολύ σημασία, και αυτή άρχισε να το σκάει, να σπάει αλυσίδες και καραμπίνερ, και να κάνει τη ζωή της! Είχε βρει ένα κολπάκι και άνοιγε το καραμπίνερ κάπως.

Τώρα τελευταία δεν ήταν όπως παλιά, δεν γάβγιζε τους πάντες, δε χοροπηδούσε, και γενικά δεν φαινόταν ορεξάτη. Είχε γίνει και 10 ετών! Και μάλλον η ηλικία σε συνδυασμό με το κοντό της τρίχωμα την άφησαν παγωμένη το πρωί του σαββάτου.
Αντίο λοιπόν Φαιδρούλα, ήσουν το μακροβιότερο σκυλί που είχα. Και το πιο αστείο!
:3epkano - fireworks (hans the reluctant wolf juggler)

Όταν συνάντησα την πάτυ...

...το ίδιο συναίσθημα πρέπει να είχαν τα κοριτσάκια που συναντούσαν την πάτυ με αυτό που είχα εγώ χθες το βράδυ. Συναυλία MOGWAI. Ναι. Πως και πως την περίμενα αυτή τη μέρα.
Την αρχή κάνανε οι Γάλλοι kwoon, οι οποίοι αν και συμπαθητικοί, δεν ήταν να σκίζεις και το καλσόν σου. Άλλωστε, όλοι περίμεναν τους θεούληδες...

Οι οποίοι έσκασαν στην μάπα μας στις 10.30.

Με αυτό το σέτλιστ:

Πιο πριν είχα μιλήσει με τον ηχολήπτη τους και του είχα ζητήσει:

1. Να γράψω τη συναυλία με το recorder μου, πράγμα που αρνήθηκε -νομίζω ότι κατάλαβε ότι ήθελα να πάρω ήχο από την κονσόλα- αλλά εγώ παρ' όλα αυτά το έκανα. Εδώ το bootleg.
2. Να μου δώσει το setlist μετά το τέλος της συναυλίας, πράγμα που έκανε:

3. Να κανονίσει να συναντήσω τη μπάντα και να μου υπογράψουν το mogwai big muff π πετάλι μου.
ΧΑ!

Όλες οι επιθυμίες πραγματοποιήθηκαν. Σε λεπτομέρειες τώρα, όλα κύλησαν ομαλότατα και συναρπαστικά, κάποιο τεχνικό πρόβλημα μας στέρησε το 2 rights, οι εντάσεις ήταν πραγματικά εκκωφαντικές, και οι θεούληδες εξαιρετικοί. Με το τέλος της συναυλίας, υπενθύμισα στον ηχολήπτη τις χάρες που ζήτησα νωρίτερα, μου έδωσε το σέτλιστ, έβγαλε φωτογραφία το mogwai young team τατού μου, και μου είπε να περιμένω να ρωτήσει τη μπάντα αν μπορώ να πάω να τους συναντήσω backstage. Μισό τσιγάρο αργότερα μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω. Κυνηγώντας τον από πίσω στα ενδότερα του block 33 αισθανόμουν όπως είπα νωρίτερα, λες και ήμουν 8 και με πήγαιναν στην πάτυ. Με το που φτάσαμε στους θεούληδες, έμεινα μαλάκας με το πόσο χαλαροί και προσγειωμένοι είναι όλοι τους. Χειραψίες, αστειάκια, σχόλια, όλα με χαμόγελα και ευγένεια, χωρίς ίχνος έπαρσης. Εγώ ήμουν και λίγο (πολύ) σκαλωμένος, και πιθανότατα να τους φάνηκα καθυστερημένος, αλλά δε με νοιάζει. Ήμουν backstage με τους mogwai. Καλά που ήταν ψύχραιμη η Νίκη, και υπέγραψαν το πεταλάκι, αλλιώς ακόμα εκεί θα ήμουν με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Ο ένας καλύτερος από τον άλλο. Μόνο τον Martin δε γνώρισα, γιατί μάζευε τα ντραμς του. Ο εξαιρετικός ηχολήπτης μας έβγαλε και φωτό:

Αριστερά προς δεξιά: Εγώ, Stuart, Barry, Dominic, Νίκη.
Εντάξει, είμαι εγώ χοντρός, αλλά ο Stuart είναι μια σταλιά, δε θέλω κακεντρεχή σχόλια.
Και μετά τη φωτό έσκασε μύτη και ο John, που ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να μας αποφύγει για να ησυχάσει λίγο το κεφάλι του, ήρθε και μου είπε: Hello, i'm John. Σώπα. Λες και δε σε έχω δει χιλιάδες φορές σε βιντεάκια, φωτό, λες και δε σε προσκύνησα (καλά, όχι όσο τον Stuart). Και αφού είπαμε μερικές κουβέντες ακόμα, τους ευχαρίστησα και βγήκαμε έξω.
Και ήταν σαν να είχα πάρει lsd.
Μπορεί και καλύτερα.
:silence

2012 Σκατούλες...

Και ναι, είχα καιρό να κάνω πρωτοχρονιά μόνος.
Δε με πειράζει, παρέα με ένα τσιγάρο, μια ζεστή σοκολάτα και το as true as troilus θα καλωσορίσω κάτι τόσο ανούσιο, που δε ξέρω γιατί το χρησιμοποιούμε ακόμα. Είναι μάλλον όλες αυτές οι βλακώδεις αντιλήψεις ότι γυρνάει μια σελίδα στη ζωή μας, αύριο θα ξυπνήσουμε καλύτεροι, υγιέστεροι, ομορφότεροι, πλουσιότεροι, ενώ ουσιαστικά ισχύει το "βόδι ξάπλωσες, βόδι θα σηκωθείς". Όπως κι αν έχει, μιας που αλλάζουμε τα ημερολόγια, να ευχηθώ καλή χρονιά.
Και μη ξεχνιόμαστε, φάτε σκατά.
:farewell poetry - as true as troilus (hoping for the invisible to ignite)